moving on (the boys are stupid creatures)

Ακομα γραφω γιατι αυτο ειναι το καλυτερο...ολα ειναι οπως παλια ο κυκλος γυριζει και ξαναερχεται στην αρχη ο JJ ξεπεραστηκε με τον καιρο και με την ξενερα που εφαγα απο αυτον ,διχασμενη προσωπικοτητα τι να πεις. Τωρα ξαναγυρναει σε μενα αλλα ως εδω δεν αντεχω αλλο, προχωρησα και ξανασταματησα. Εκει που εκανα το βημα εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου..Αλλος ενας μαλακας που δεν ηξερε τι ηθελε, δεν μπορω να περιγραψω ποσο απογοητευτηκα και απο αυτον..Νομιζα οτι αξιζε παραπανω...παντα νομιζω...ποτε δεν πετυχενει..ανησυχω, μιλαω με την μανα μου και την ρωταω ποτε θα ερθει και η δικη μου σειρα να ερωτευτω...και παντα απανταει για ολους υπαρχει ενα αλλο μισο...(οσο και να θελω να το πιστεψω απλως δεν μου μοιαζει προσιτο, δεν νομιζω πως θα τον βρω)
το καλυτερο απο ολα ειναι οτι εχω τους πιο γαματους φιλους στον κοσμο τους λατρευω οσο τιποτα ,παντα ειναι διπλα , και παντα με κανουν να γελαω (εγω μπορω να πω πως εχω βρει τ αλλα μου μισα) ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ μα τοσο μοναδικα υπεροχοι μακαρι ολοι να εχετε τετοιους φιλους...περναω πολυ καλα τωρα τελευταια συνεχεια εξω ειμαι, διαβαζω αρκετα και χαιρομαι γιατι επιτελους ξαναβρηκα την ρουτινα μου...

keep moving
never give up

P.S sometimes love comes around and then knock you down just get back up when it knock you down...

wiii wiii wiii wiii

Χώρισε ο ναι ο ναι...είμαι χαρούμενη ξανάάά πετάω πετάω....
Απο το πρωί μαζί του...ηταν τοσο υπεροχα..
πέρασαα υπέροχαα ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ....
τα αλλα ειναι περιταα

I have no more patience.(Ως εδώ και λίγο παραπέρα)

Εχουν περασει ακριβως 4 μερες...και ακομα στο περιμενε...πραγματικα εχω φτασει στα ορια μου..
απελπισια και μονο απελπισια
ειπα οτι ειμαι προθυμη σε περιπτωση που αλλαξει συμπεριφορα να τον συγχωρεσω αλλα οπως φαινεται δεν του ειναι και τοσο ευκολο.
δηλαδη τι νομιζει ? οτι ολα περιστρεφονται γυρω του?(οκ μπορει να ειμαι κολλημενη αλλα αυτο δεν σημαινει πως δεν καταλαβαινω οταν με χρησιμοποιουν και οταν οχι)
ξερω οτι μετα απο 1 ωρα παλι αλλιως θα σκεφτομαι και θα λεω σιγα, τι σου εκανε...? και νιωθω και υπευθυνη για αυτα που μου εχει κανει...ειναι δραματικη η κατασταση μου...ασε που ειμαι και χαλια εκτος απο ψυχολογικα σωματικα..Μου ηρθαν ολα μαζι..ορεξη εχω μονο για PC και τηλεφωνο.
νιωθω μονη..(οχι δεν εχω πεσει σε καταθλιψη αχαχχ αυτο θα ηταν εντελως γελοιο)
Απλως ειναι μια αδιεξοδος που δεν με βγαζει πουθενα οσο και να προπσαθησω...οι προσπαθιες με κουραζουν και σιγα σιγα εγκαταλειπω...ΑΥΤΟΜΑΤΑ


XOoxo .

P.S I LOVE YOU...

Περνάν οι ώρες και ακόμα σκέφτομαι την Παρασκεύη δεν ξέρω πως μπορώ να ξεπεράσω αυτό το θέμα..το μόνο πράγμα που με κάνει να είμαι καλά είναι ο ''T''μιλάμε πολλές ώρες εδώ και 2 μέρες και έτσι ξεχνιέμαι...μου μίλαει γλυκά και με ηρεμεί...
Είναι ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί αυτές τις μέρες..έρχονται χρίστούγεννα και ένω είμαι ΥΠΕΡΧΑΡΟΥΜΕΝΗ για αύτο νίωθω χάλια εξαιτίας του....
Βγήκα χθές αν και οι γόνεις μου είχαν πει οτι δεν θα με άφηναν...οι ελπίδες μου να τον δώ έστω και λίγο ήταν ελάχιστες..ήξερα οτι το πιο πιθάνο ήταν οτι δέν είχε βγει..αλλά ηλπιζά...
ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ...ποιος να ξέρει που μπορεί να ήταν...
Δεν μπορώ ούτε να διαβάσω..να συγκεντρωθώ?? ( ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ)
το μόνο που σκέφτομαι είναι αυτός...(εκτός απο τις ώρες που μιλάω με "Τ") διαβάζω βιβλία μπας και ξέχαστω αλλα το μόνο που καταφέρνω είναι να συνδέω τους ήρωες με αυτόν....
Αλλιώς...δεν έχω τίποτα να κάνω ακούω μουσική και μιλάω με τις φίλες μου...Μόνο η ΓΛΥΚΟΥΛΑ μου με καταλαβαίνει απολύτα γτ βρισκόμαστε σε παρόμοια κατάσταση..δεν κατηγορώ τις υπόλοιπες και δεν εχω παράπονα απλά δεν περνάνε ότι περνάμε εμείς...όποτε καταλαβαίνουν μόνο όσα μπορούν και θεωρούν λογικά....
Ομώς δεν γίνεται μονο με την λογική .. υπάρχει και το συναίσθημα στην μέση...είτε αυτό ειναι καλό είτε όχι...♥

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ

Είμαι παλί εδώ και γράφω γτ δεν ξέρω τι να κάνω η κάτατσταση με τον J.J  είναι χαλία...
και ορίστε το γιατί

Χθές ήταν πάρτυ των σχολειών μας και ήταν και αυτός εκεί (crap) στην αρχή δεν του έδινα σημασία γτ δεν ήθελα..αλλα μετά δεν αντέξα..του είπα πως ήθελα να μιλήσουμε έτσι βγήκαμε λίγο απο το πάρτυ για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα...τού ειπα οτι μου χρωστάει μία συγνώμη για ότι μου είχε κάνει..(δηλαδή που ενώ παιζοταν κάτι τα εφτιάξε με αλλή..και εκτός απο αυτό δεν μου το είχε πει...)έτσι μου ζήτησε συγνώμη και μου έλεγε ότι δεν αντέχει άλλο και τετοιά...ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΩ-ΒΑΣΙΚΑ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΑ ετσί κάθησα μαζί του...και μέτα απο ένα 10 λέπτο συζήτησης με φίλησε...και άντι να τον χαστουκίσω ανταπέδωσα κιόλας...(ηταν η στιγμη απογνωσης που δεν ηξερα τι να κανω)

τό θέμα είναι οτι δεν μετάνιωσα που το φίλησα..αλλα επιδή τα έχει ακόμα με άλλη (και δεν θα ήθελ να βρίσκομαι στην θέση αυτης.)
φέρθηκα πολύ ανώρημα δεν υπολόγισα τίποτα και να τώρα που δεν ξέρω τι να κάνω

Μπορεί κάποιος να βοηθήσει ??

Στίγμες Σκέψης

Ακόμα εδώ είμαι έχω καιρό να γράψω...γιάτι δεν έχει συμβεί και κάτι το σοβαρό για να γράψω..σχολείο μαθήματα ρουτίνα...

Είμαι άρρωστη ..ο γιατρός είπε πως αγχώνομαι...
μαλακίες :) δεν αγχώνομαι...

Παρ' όλα αυτά άκομα με τον J.J βασανίζομαι..βασονίζομαι τρόπος του λέγειν....

Απλώς είναι λίγο ανώριμος δεν μου δίνει την σημασία που περίμενα...
η μάλλον έγω του έχω δώσει πολυ σημασία αρχίζω και ξεκόβω...όχι γιατί δεν θέλω να κάνω
κάτι..επιδή με θεώρει δεδομένη...

Ετσι και αλλιώς όλοι λένε ότι πρέπει να χάσεις κάτι για να το εκτιμήσεις (;

ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΧΑΣΕΙ ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΕΧΕΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ..ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΕ ΕΧΕΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΕΓΩ ΝΑ ΜΕ ΕΧΕΙ...

maybe LOVE

Και ναι τωρα μπορω να σας δηλωσω οτι ειμαι ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ...δεν ξερω πως να περιγραψω το συναισθημα χαρας οταν τον αντικριζω ουτε το συναισθημα λυπης οταν φευγει ειναι ολα τοσο ομορφα οταν δεν του μιλαω μου λειπει πραγματικα πολυ, και οταν με αγγαλιαζει νιωθω τοσο προστευμενη....

Ενας παλιος ερωτας που ξαναπερνει μορφη...οχι ακομα σχεσης..αυτην την φορα δεν εκανα τ μοιραιο λαθος να τρεξω αφησα τον χρονο να δειξει τι θα γινει και μαλλον αυτο ειναι το καλυτερο αυτο πρεπει να κανουμε ολοι...

Τις τελευταιες μερες μαλωσα με τον κολλητο μου για αυτο το θεμα μου ελεγε διαφορες μαλακιες για τον J.J που δεν ηθελα να τις πιστεψω ομως κατι στο μυαλο μου μου ελεγε οτι μαλλον εχει δικιο στεναχωρηθηκα πολυ....Ομως μονο και μονο απο εγωισμο δεν του μιλουσα...μου ειχε φερθει απαισια..αντι να με στηριζει...μου καταστρεψε την ψυχολογια...

Τελος καλο ολα καλα, τον πηρα τηλεφωνο και του ειπα να βρεθουμε απο κοντα να μιλησουμε..και μιλησαμε  ολα λυθηκαν γιατι απλως  το δικο μου καλο το ξερω μονο εγω,οσο εγωιστηκο και αν φαινεται...

Μακαρι να ηταν ολα σαν ενα παραμυθι....:)              
see you soon xx
αν εχετε αποψη θα χαρω να την ακουσω..:*